هوابرش

هوابرش که به آن اکسی سوخت، هواگاز و اکسی استیلن نیز اطلاق می شود، هوابرش مجموعه ای از فرایندهای برشکاری با اکسیژن را شامل می شود که در آن با استفاده از حرارت شعله اکسی-سوخت که مخلوطی از اکسیژن و گاز سوخت است، فلز تا دمای سوختن خود به خودی گرم شده و در معرض جریان اکسیژن فشار بالا قرار گرفته و بریده می شود. دمای سوختن مواد، دمایی است که در آن احتراق سریع صورت میگیرد که برای مثال برای برای فولاد بین 870 تا 900 دردجه ی سانتی گراد است. فرایند های هوابرش توسط نوع گاز سوختنی شناسایی می شود که رایج ترین آن استیلن است و لذا بعضا این فرایند را برشکاری اکسی- استیلن می نامند. برشکاری هوابرش برای بریدن آلیاژ های آهنی استفاده می شود. فولاد های کم کربن (تا 0.3 درصد کربن) به راحتی با این روش بریده می شوند اما بریدن فولاد های پر نیکل، چدن و فولاد های ضد زنگ مشکل است. اغلب فلزات غیر آهنی نظیر برنج، مس، و آلومینیوم را نمی توان با هوابرش، برشکاری کرد. امکان برشکاری با هوابرش برای بعضی از فلزات فعال مانند منیزیم و تیتانیوم نیز وجود دارد هرچند به این دلیل که بعد از برش تمیزکاری زیاد لازم است، این کار به ندرت انجام می شود.هوابرش که با هزینه بسیار کمتری در مقایسه با برشکاری پلاسما یا لیزر تامین می شود، می توان در هزینه های برشکاری صرفه جویی قابل توجهی نمود.